X
تبلیغات
نماشا
رایتل



 

                                                                                             چند

اینجاست ، آیید ، پنجره بکشاید ، ای من ودگر من ها :

                                               صد پرتو من در آب

مهتاب  ، تابنده نگر ، بر لرزش برگ ، اندیشه من ، جاده

                                                                  مرگ.

انجا نیلوفرهاست ، به بهشت ، به خدا درهاست .

در اینجا ایوان ، خاموشی هوش ، پرواز روان .

در باغ زمان تنها نشدیم. ای سنگ ونگاه ، ای وهم و

                                               درخت ، آیا نشدیم ؟

من ((صخره ـ من ))ام ، تو ((شاخه ـ تو))یی .

این بام گلی ، آری ، این بام گلی ، خاک است و من و پندار .

وچه بود این لکه رنگ ، این دود سبک؟ پروانه گذشت؟

                                                  افسانه دمید ؟

نی ! این لکه رنگ ، این دود سبک ، پروانه نبود ، من بودم

                                                    و تو . افسانه نبود ،

                                                           ما بود و شما.

 

                                                                                 سهراب سپهری -شرق اندوه